En çok da pazar günleri..

En çok da Pazar günleri…

İnsan en çok Pazar günleri anlıyor yalnızlığını,

Kahvaltıda tek çay bardağı,

Terlikler tek çift,

Odanın üstünde bir zift.

 

En çok da Pazar günleri istiyor koltuğuna birini,

Evi başka birinin dağıttığını fark etmek istiyor;

Sinirlenmek, belki küsüp arkasını dönmek istiyor,

Tek soluk kendisiyken odada.

 

En çok Pazar günleri bir şeyler pişirmek istiyor,

Dışarıda buğulu hava,

İçeride belli belirsiz bir soğuk,

Belki bir enginar, belki de soslu tavuk;

Ama öyle kendi için değil,

Başka bir gölge için sevinmek,

Üzülmek,

Yorulmak,

“kahveni nasıl istersin?” diye sormak,

İstiyor.

 

En çok Pazar günleri dinlenmek istiyor,

Karanfil kokulu bir omuzda uyuyakalmak,

Nevresimler farklı koksun;

Geceyi örten sessizliği bozmadan ahenk içinde,

Kabusları dinsin istiyor.

 

En çok da Pazar günleri,

istiyor,

pazartesinin,

değişmesini;

pazar-ertesinden,

farklı bir şey,

olmasını.

Ayışığıçiçeği