Var

Var bir hinlik değil mi havada

Var bir anlaşma martılar arasında

Var bir yalnızlık şu denizde

Boş bir şişe yüzmekte

Sakin, usul usul

İçinde bir kağıt

Umutlarını bırakmış biri o denize

Kim bilir ne dilemişti?

 

Var bir düşmanlık değil mi 

İnsanlar arasında.

Biz bizeyiz aslında şurada.

Hepimiz yaşıyoruz, uyum sağlıyoruz

Kendimizi unutuyoruz, başkalarını hatırlıyoruz

Kimi zaman birbirimize ne kadar da zarar veriyoruz

Kimi zaman da nasıl biliyoruz birbirimizi sevmeyi

Büyüyoruz.

 

Kim bilir hangi rüyanın aldattığı bir gerçeklik

Kim bilir kaçıncı kabusuna uyandı insan geceyarısı

Kim bilir kaçıncı ev bu değiştirdiği

Sabit kalamıyoruz.

 

“Seni seviyorum” diyemiyoruz

O kadar ifadesiziz o kadar korkağız ki

Duygularımızdan 

Hayatın getireceklerinden

Güvensizliğimizden

Korkuyoruz.

 

Ama her gün tekrar uyanıyoruz

Dişlerimizi fırçalıyor, yatağımızı düzeltiyoruz belki

Karnımızı doyuruyor işe koyuluyoruz

Vazgeçmiyoruz sıradanlığımızdan

Öyle bağlıyız öyle seviyoruz ki yaşamayı

Çayımızın tadını her sabah farklı almayı

İnsanların yüzüne bakıp onlara gülümsemeyi

 

 

Yağmurun yollarda bıraktığı ıslaklık bizim için

Güneşin kavurduğu çöller

Denizdeki balıklar

Yıldız tozları

Tüm bu kara madde

Bizim için.

O zaman niye bu savaş, bu mücadele?

Ne bu nefret?

Ne bu öfke, ihtiras?

Ne zaman barışacağız kendimizle, birbirimizle?

 

Sanırım Adnan Yücel’in dediği gibi

“Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek”

Olmayacak.

 

ayışığıçiçeği